دو سه ساعتی وصل شدم. شاید ۹۰ درصد تایم رو داشتم پروکسی و کانفیگ تست و سوئیچ میکردم، مثل کسی که آتیش نداره و یکی براش یه نخ سیگار روشن کرده، حالا برای اینکه بتونه این آتیشو حفظ کنه مدام سیگار جدیدو با ته سیگار قبلی روشن میکنه. واقعیتش دوست داشتم منم وصل نمیشدم و چیزی نمیخوندم. چند وقت پیش که جنگ شد و خیلی از شرکتها داشتن نیرو تعدیل میکردن، عدهای بودن که صبح تا شب توی فشار کار پیدا کردن بودن تا آخر ماه بتونن اجاره پرداخت کنن و خرجی زندگیشون رو بدن. یکی میگفت الان اگه چنین فردی رو استخدام کنیم، باید حقوق یه ماه رو جلو بهش بدیم و بگیم تو فقط یه ماه برو استراحت کن، برو سفر، برو تراپی؛ هرکاری که باعث بشه ریکاوری بشی و ظرفیت کار کردن داشته باشی. بهنظرم ما هم یه تایم خیلی طولانی، ریکاوری نیاز داریم. نیاز داریم زندگی کنیم.
- ۴ گفتوگو
- ۸۶ بازدید
- ۴ بهمن ۰۴، ۱۷:۳۵
گفتوگو
ما نسل خونهزاد این ماتمکده کی زندگی کردیم اصلاً؟
سلام علی جان و به امید روزهای بهتر برای تو و همه. گفتی چند دقیقهای وصل شدی برام نامفهوم بود. منظورت اینه که دوباره برگشتیم به همون زمان جنگ ۱۲روزه که ملت برای خرید کانفیگ صف میبستن؟ یعنی با کانفیگ فقط الان میشه وصل شد؟
درست میشه،درست میشه.......
و منی که کلاسام اونور این کشوره!
تو مرز اخراجم!
اسسسسسسسفباره!
اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید لطفا ابتدا وارد شوید، در غیر این صورت می توانید ثبت نام کنید.